Engbert Visscher

Sinds niet al te lange tijd ben ik (tevens) chauffeur bij een taxibedrijf. Dientengevolge breng ik nogal wat tijd door achter het stuur. Vooral in een plattelandsgebied als de omstreken van Lemmer betekent dit dat driehonderd kilometer rijden op een dag eerder gewoon dan uitzonderlijk is.
Het is mij opgevallen dat er dit jaar uitzonderlijk veel zogeheten roadpizza’s de weg kleuren. Deze column probeert een verband te leggen tussen onze houding ten opzichte van het verschijnsel roadpizza en het gedrag van mensen van rond de dertig.

Voor een ieder die er nog niet van op de hoogte is wat we onder het verschijnsel “roadpizza” moeten verstaan, hier de (Angelsaksische) definitie: “A roadpizza is a dead animal in the road. The result of getting hit by a car or truck, flattened out red and resembling a pizza.”

• Tweet

Het management van Toyota heeft een paar moeilijke dagen achter de rug. De beslissing is genomen dat Toyota in Nederland 95.000 auto’s terugroept vanwege een mogelijk defect aan het gaspedaal. Je zal zo’n pittige mededeling de wereld in moeten slingeren. Terugroepacties zijn de nachtmerrie van elke autofabrikant. Ze kunnen het imago van het merk ondermijnen. Zeker als je, omdat je de grootste bent, door iedereen extra op de vingers gekeken wordt.

Toyota is de grootste autoproducent van de wereld. Dat schept verplichtingen. Miljoenen automobilisten moeten erop kunnen rekenen dat ze veilig op weg kunnen met hun auto.
Ze pakken het goed aan bij Toyota! In de eerste plaats wordt het probleem niet ontkend of verdoezeld. Vervolgens belegt de allerhoogste baas een persconferentie, waarin hij zijn excuses aanbiedt voor wat hij zijn klanten heeft aangedaan. Tenslotte gaat de hele onderneming in de “service-mode” en wordt er een gigantische actie op touw gezet om de bezorgde klant weer een tevreden klant te maken. Ongeacht wat de kosten of gevolgen zijn. Dat getuigt van moed. Hulde voor Toyota. Goed bezig, die jongens. Door de kraakheldere afhandeling van dit “ongeluk” zullen zij ongetwijfeld (terecht) een nog sterkere positie krijgen in de automobielindustrie.

• Tweet

Laten we het nog maar eens hebben over DE CRISIS. Als u binnenkort weer eens op bezoek gaat bij uw bankier voor een gesprek over het één of ander, wees dan lief voor hem. Hij zit op dit moment in een moeilijke periode in zijn leven. Het zijn heftige tijden. Het is de vraag of hij niet ‘om zal vallen’ van alle spanningen. Val hem daarom niet te hard.

Vroeger was het heel anders. Uw bankier stond op de eerste plaats. Daarna kwam God. Alles wat Gods almachtige hand wilde uitvoeren, moest door uw bankier worden goedgekeurd. U begrijpt wel dat uw bankier zich daar goed bij voelde.

• Tweet

Heb jij het ook wel eens bij de hand gehad dat je niet waar kon maken wat je beloofd had? Ik wel! En nadat ik ‘door het stof gegaan was’ bij de teleurgestelde(-n), vroeg ik mij af wat de oorzaak kon zijn van de mislukking. In deze bijdrage probeer ik het verschil aan te tonen tussen BLUF en ZELFOVERSCHATTING.

Meer en meer blijkt dat acties in het (zakelijk) leven mislukken. Allerlei projecten lijden schipbreuk. Een voorbeeld is de invoering van de beprijzing van de (auto-)mobiliteit in ons land. Tegen de basis van het idee kan niemand echt bezwaren hebben. We zijn nu in een fase aanbeland dat een (voorzichtige) operationalisering van het idee gestalte moet krijgen. En daar dreigt het mis te gaan. Hoe komt dat? Naar mijn mening is een aantal factoren op te noemen. Twee daarvan zijn de begrippen BLUF en ZELFOVERSCHATTING.

• Tweet

Stel: Je bent 40 en je zit vast aan je huidige baan of je zoekt je scheel naar een werkgever die ‘jou nog wil hebben’. Dat kan frustrerende situaties opleveren. Het is een bittere pil om te moeten constateren dat je eigenlijk afgeschreven bent voor de arbeidsmarkt. Veel werkgevers blijken, om allerlei terechte en onterechte redenen, niet te zitten wachten op een ‘oudere jongere’ of een ‘krasse knar’.

De discussie over leeftijdsdiscriminatie woedt al een hele tijd. Het zal niet zo lang meer duren of onze politieke kopstukken zullen zich er echt mee gaan bemoeien. De eerste verschijnselen zijn er al. Onze onvolprezen Premier (ruim vijftig jaar) snijdt het onderwerp al af en toe aan. Het wachten is op onze Minister van Sociale Zaken (bijna zestig) zal de opdracht krijgen er ‘echt wat aan te gaan doen’. Als het zover is, dan zijn we zwaar in de aap gelogeerd. Dan komen er weer allerlei draconische, niet-werkende ‘stimuleringsmaatregelen’ op ons af.

• Tweet

In deze bijdrage ga ik een vergelijking opbouwen, die op het eerste gezicht nogal kunstmatig en overdreven lijkt. Bij nader inzien zal echter blijken dat ik ‘een punt heb’ met mijn redenering.

Neem de volgende situatie in gedachten:
U bent toe aan een nieuwe auto. Om u te oriënteren gaat u naar verschillende garagebedrijven. De verkopers zijn jong, dynamisch en aangenaam. U kiest een bedrijf uit waarmee u zaken wilt gaan doen. Zij vragen welke eisen u stelt aan uw vervoermiddel. U vertelt honderduit wat u zou willen kunnen met uw nieuwe auto. Zo wilt u niet alleen van A naar B reizen, maar u wilt comfortábel van A naar B reizen. Uw verkoper knikt begrijpend en wakkert uw enthousiasme nog een beetje aan. De concurrentie is tenslotte moordend in de autobranche. Hij belooft u dat hij een auto heeft die aan al uw eisen voldoet. Ja, sterker nog, hij heeft een auto die meer dan aan uw eisen/wensen/dromen tegemoetkomt. Al snel komt het tot een koopovereenkomst. Iedereen blij.

• Tweet

Links en rechts vliegen de seminars, cursussen en trainingen om ‘effectief leiding te leren geven’ ons om de oren. Leidinggevenden schijnen tegenwoordig danig de weg kwijt te zijn en krachtig te moeten worden bijgestuurd. Als u “leidinggeven” googled, dan kunt u rekenen op 802.000 (Nederlandstalige) hits. Dat duidt erop dat we hier te maken hebben met een pregnant thema.
Wat is leiding geven eigenlijk? Volgens mij komt dit dichtbij: “Het gedrag van medewerkers zodanig beïnvloeden dat de doelen die gesteld zijn behaald worden”. Laat ik het bij deze definitie maar even houden in deze bijdrage.

• Tweet

Ik vroeg het mij al langer af: “Waarom is het in automatiseringsland zo’n ongelofelijke zooi?” Want dat moet de lezer toch met mij eens zijn! Keer op keer staan er stukken in de krant, waarin beschreven wordt dat automatiseringsprojecten mislukt zijn of dreigen te mislukken. Overheden, zoals het Rijk, de provincies en de gemeenten, zitten voortdurend met de handen in het haar. Hun automatiseringsprojecten kosten handenvol belastinggeld en meestal wordt niet geleverd wat aanvankelijk was beloofd. Ga er maar van uit dat er miljoenen “afgeschreven” moeten worden als je de automatiseerders hun gang laat gaan. Hieronder een betoog dat probeert te verklaren hoe dit probleem is ontstaan.

• Tweet