Een aantal dagen geleden las ik een column van Thomas Friedman over de olieramp in de Golf van Mexico. Het is de beste reactie die ik heb gezien op de BP olieramp – en ook het beste advies aan president Obama om precies je weet wel wie, je weet wel waar een trap te geven. [...]
Vanochtend las ik een artikel in de Gelderlander over de nieuwste trends op het gebied van moderne kantoren. Nogal wat kantoorplekken zouden onbemand zijn omdat medewerkers door ICT in staat zijn thuis werken. En dat is natuurlijk lekker efficiënt, want dat bespaart kantoorruimte. Maar de geïnterviewde manager op het gebied van kantoorinnovaties beklaagde zich aan het eind van het artikel dat Het Nieuwe Werken maar niet echt van de grond komt. En dat komt omdat managers dat tegenhouden.
Je kunt ( bij Het Nieuwe Werken) als manager niet meer de hele dag jouw medewerkers controleren en dat vraagt vertrouwen van de managers en meer zelfstandigheid en verantwoordelijkheidsgevoel van de medewerkers.
De overheid is in de loop der tijd heer en meester over de burgersamenleving geworden.
Hoe kan de uitkomst van het werk van de overheid zo onbevredigend zijn? Het antwoord hierop is dat er in de organisatie van het totaal van de overheid (los van de politieke machtsfactor) enkele fundamentele weeffouten zijn ontstaan. Die weeffouten maken dat het niet goed kan gaan. Wat zijn die organisatorische weeffouten van de overheid?
De komende verkiezingen in Nederland zijn voor de toekomst van Nederland van veel groter belang dan menigeen zich mogelijk bewust is. Daarom is het belangrijk dat iedereen die daartoe gerechtigd is op 9 juni gaat stemmen en dat niet opgrond van traditioneel stemgedrag doet maar opgrond van een bewuste afweging inzake de toekomst van Nederland.
De politiek staat voor een geweldige uitdaging om te bewijzen dat ze in moeilijke tijden niet alleen met zakken geld kan rammelen, maar ook beschikt over sturend vermogen op basis van een aansprekende en uitvoerbare visie.
Het doorvoeren van noodzakelijke veranderingen in organisaties, is bepaald geen sinecure. Op landelijke niveau heeft de geschiedenis ons geleerd dat dit eigenlijk alleen door middel van revolutie mogelijk is. Het enige alternatief voor revolutie is een aanpak die voldoet aan de nieuwe eisen en inzichten van de 21ste eeuw en dus niet langer is gebaseerd op de “verouderde” uitgangspunten van het achter ons liggende Industriële Tijdperk.
Dit betekent een wijze van denken, doen en handelen die afgestemd is op kennis en innovatie in een globaliserende wereld waarin excellent onderwijs, pragmatisme en de vaardigheid om op een creatieve en doeltreffende manier zaken voor elkaar te krijgen essentieel zijn.
De komende verkiezingen op 9 juni moeten een start voor een nieuw tijdperk met een nieuwe mentaliteit en aanpak worden. Dat dit gebeurt is essentieel.
Zeer belangrijk is daarbij de vraag, of wij ons ervan bewust zijn dat wij een grote verantwoordelijkheid hebben voor de volgende generaties. Zo ja, dan is het te hopen dat we een kabinet krijgen dat in die zin zal handelen en niet langer de besluiten voor zich uitschuift. Als we blijven polderen en er geen nieuwe generatie leiders komt, blijven we zitten met bloedloze en niet werkende compromissen van beheerders. Beheerders die menen dat we na de kredietcrisis op de oude voet kunnen doorgaan.
In die zin vraag ik uw aandacht voor een citaat van Albert Einstein: “Slechts twee zaken zijn oneindig: het universum en de menselijke domheid. Maar van het eerste ben ik niet zeker “.
Veel van de huidige kwaliteitsmanagement systemen (KMS) worden ervaren als te bureaucratisch en niet echt helpend om organisaties beter te laten werken. Veel gebruikers vinden het werken met een KMS meer een ballast en zouden het systeem liever kwijt dan rijk zijn. Dat kan anders!
De crisis bij de systeembanken is een bewijs dat het systeem ruimschoots over zijn houdbaarheidsdatum heen is. Het is daarom een illusie om te denken dat het opnieuw oppompen van systeembanken automatisch leidt tot herstel van het algehele vertrouwen. In het post 2008 tijdperk zijn mensen op emotioneel niveau niet aan te zetten tot blinde consumptie of beleggen, simpelweg omdat “het systeem” dat van hen verwacht.
Natuurlijk dienen we ons huidige monetaire systeem in hoofdlijnen overeind te houden. Maar tegelijk moeten we nagaan of het huidige Zwitserse WIR systeem daarmee niet parallel kan worden ingevoerd.
Het informele netwerk:
De cultuur van een organisatie moet je ervaren en ‘proeven’. De structuur van een organisatie kan je weergeven in een organogram. Maar hoe zit het eigenlijk met de informele contacten die men onderling heeft in een organisatie?
Het zijn juist deze informele contacten die een belangrijke rol spelen bij de samenwerking tussen medewerkers en bij de coördinatie en uitvoering van taken binnen de organisatie. Het probleem is vaak dat het management weinig zicht heeft op deze ‘informele netwerken’, laat staan dat ze in staat zijn om er invloed op uit te oefenen.
Veranderkundigen de Caluwé en Vermaak (Leren veranderen: een handboek voor de veranderkundige, 2006) omschrijven het informele netwerk als het gedeelte van de ijsberg dat onder water ligt, groot en onzichtbaar. De laatste jaren is er steeds meer aandacht voor een methode uit de wetenschap die het mogelijk maakt om meer inzicht te krijgen in de informele netwerken in organisaties, de sociale netwerkanalyse.
Wat is het?
Van de massavervoerder die het openbaar vervoer was, is het een nichespeler geworden. Door de ontstaande negatieve beeldvorming is er zelfs sprake van sociale discriminatie van treinreizigers. Immers het spoor is tegen wil en dank de vervoersmodaliteit geworden voor diegene die er niet onderuit kunnen.
De economische krimp brengt veel ontslagen met zich mee. Wanneer werknemers worden ontslagen is het voor de manager belangrijk dat ze goed worden begeleidt in hun ontslag. Een ontslagvergoeding, ook wel een gouden handdruk genoemd, zorgt er voor dat het toekomstig gebrek aan inkomen van de werknemer wordt gecompenseerd. Zo’n gouden handdruk is allang niet meer alleen bedoeld voor topmannen of dure managers en kan behoorlijk hoog oplopen.
De hoogte van de ontslagvergoeding wordt bepaald door de kantonrechtersformule. Wanneer de gouden handdruk is bepaald moet de ontslagen werknemer bepalen wat er mee moet gebeuren. De ontslagene heeft een aantal keuzes:
1) Griekenland gaat bijna failliet vanwege overdaad aan ambtenaren. Nederland moet daarvan kunnen leren.
2) ‘n Nog nooit gehoorde bezuiniging die ik dan maar zelf voorstel: “de duur van wachtgeld voor politici moet gemaximeerd worden tot die van de WW, tenzij er zwaarwegende omstandigheden zijn om af te wijken”
3) Effectiever moet het gaan met bemiddeling naar werk van arbeidsgehandicapten. UWV presteert daarin te weinig tot niets. Maak het werkgevers makkelijker zélf contact te zoeken met arbeidsgehandicapten die geschikt zijn voor een bepaalde funktie en laat daartoe die groep zich zelf in een goed format op internet aanbieden met alle belangrijke informatie, gegroepeerd naar gezochte funktie! Dan is UWV als uitkeringsfabriek niet meer nodig.
4) Maak 40+ werklozen die een uitkering krijgen weer tot bijdragers door soepelheid in het aantal arbeidscontracten van vaste duur aan te brengen.
Laatste reacties
Het gaat hier over kennis en de toepassing ervan. Persoonlijk zie ik alle controles a…
reactie op: Kun je van een extern auditor, controller, accountant, adviseur deskundigheid en professionaliteit verwachten?Inderdaad Ilas: ongetwijfeld ontstaat er nu weer een miljoenen industrie in 'integrit…
reactie op: By the Way, wat impliceert 'Integriteit' in het zaken doen eigenlijk?Leuk artikel. Vreemd dat er een Harvard onderzoek nodig is om de implicatie van integ…
reactie op: By the Way, wat impliceert 'Integriteit' in het zaken doen eigenlijk?