Rubriek Gastcolumns

Als er iets is dat we uit de ons achterliggende decennia hebben kunnen leren, is het wel dat alle politieke en sociale problemen in elkaar grijpen. Dat bijvoorbeeld energie gevolgen heeft voor de economie, die op haar beurt consequenties heeft voor de gezondheidszorg, die dan weer effecten heeft voor onderwijs, gezinsleven en nog vele andere zaken. De poging om keurig apart gedefinieerde problemen geïsoleerd aan te pakken – de beproefde werkwijze uit het Industriële Tijdperk- leidt alleen maar tot verwarring en ellende. Daarom is het onbegrijpelijk dat de huidige structuur van de overheidsapparaten, de methodieken, werkwijzen en governance nog steeds op de criteria van het Industriële Tijdperk en niet op het nieuwe huidige tijdperk zijn gebaseerd.

Het gevolg hiervan is dat elke poging van een regering tot aanpak van wezenlijke problemen een geheel nieuwe serie problemen oproept die vaak nog ernstiger zijn dan de oorspronkelijke (zie Griekenland). De toenemende snelheid van de veranderingen is de macht van onze besluitvormende organen te boven gegaan, waardoor onze huidige politieke structuren verouderd zijn geraakt, ongeacht partij ideologie en/of soorten leiderschap.

• Tweet

Maandagochtend, de krantkoppen en RSS feeds lezen van de laatste tijd, onder het genot van een kopje ‘Loes’ koffie (onze beste koffiejuf) en een stukje Nougat ijstaart (een collega viert haar 40^e verjaardag) …. Een korte samenvatting:

De oproep aan het middelbaar beroepsonderwijs van het Stoutfonds om ‘burgerlijk ongehoorzaam’ te zijn is nog niet koud, of het bericht van Mauro komt eroverheen. Je vraagt je af of het toeval is…

Ondertussen wordt de euro van de ondergang gered, Griekenland de helft van de schuld kwijtgescholden en Italië krijgt te maken met een overstroming. Er was blijkbaar nog water over na Thailand en de ‘restjes’ liggen als vlokjes in de VS.

Daarbij hebben we het einde van de wereld WEER overleefd en wachten we af wat er gebeurt op 21.12.2012, toevallig ook mijn 38^e verjaardag. Ik zal denk ik een knalfuif plannen

• Tweet

De huidige politieke besluitvorming bevindt zich in een dermate groot vacuüm dat er sprake is van verlamming, stagnatie en richtingloosheid. Deze besluitvormingscrisis is overigens geen typisch Nederlands fenomeen. De zogenaamde regeerbaarheid van een democratie staat ter discussie omdat de politieke besluitvormingsmachinerie overbelast, volgestopt met irrelevante gegevens en geconfronteerd met ongekende problemen is.

Als burgers zien we het volgende schouwspel: een overheid die geen kans (meer) ziet de juiste beslissingen te nemen ten aanzien van belangrijke zaken of dat op uiterst inadequate wijze doet. En zich in plaats daarvan ongelooflijk druk maakt over duizend en één minder belangrijke en vaak triviale aangelegenheden.

Zelfs in die gevallen waarin sprake is van belangrijke besluiten, komen ze doorgaans als mosterd na de maaltijd en sorteren ze hoogst zelden het beoogde effect.

• Tweet

De snelle toeneming van het aantal verschillende producten en diensten in de technisch hoog ontwikkelde landen wordt vaak weggeredeneerd als een poging van het bedrijfsleven om de consumenten te manipuleren, om onnodige behoeften te scheppen en hun winsten op te voeren door voor een onbelangrijke wijziging een veel te hoge prijs te vragen. Ongetwijfeld bevatten deze aantijgingen een grond van waarheid, maar toch is er meer aan de hand: de toenemende verscheidenheid aan behoeften, waarden en levensstijlen in een gedemassificeerde samenleving.

Deze toegenomen sociale verscheidenheid wordt gevoed door een verdergaande onderverdeling van de arbeidsmarkt, weerspiegeld in groot aantal nieuwe beroepen vooral in de witte-boorden sector en bij de dienstverlening. Niet alleen onze beroepen worden minder uitwisselbaar, de mensen worden dat ook. Ze weigeren als standaardmodel te worden behandeld en doen hun werk in het scherpe bewustzijn van hun etnische, godsdienstige, professionele, seksuele, subculturele en individuele verschillen.

• Tweet

Bestaande politieke partijen, waarvan de ideologie net zo verouderd is als hun structuur, zijn hoogstens wat onduidelijke spiegelbeelden van elkaar geworden. Christen- democraten, Socialisten, Communisten, Liberalen, Democraten, Republikeinen, Conservatieven, allemaal zijn het, ondanks hun onderlinge verschillen, partijen uit het Industriële Tijdperk.

Feitelijk zijn ze allemaal uit onwetendheid of eigen belang bezig de stervende industriële orde uit de 20 ste eeuw in stand te houden, en blijven ze onderling vechten om de macht binnen dat systeem. Dat zal echter verloren kostbare energie, geld en tijd blijken te zijn. De uitkomst zal namelijk neerkomen op wie op een zinkend schip de beste plaats op het dek heeft weten te bemachtigen.

De noodzakelijke politieke ontwikkeling ontstaat in ons midden uit de strijd door twee fundamenteel verschillende kampen.

• Tweet

Dit keer wil ik het hebben over de zin en onzin van social media. Iedereen heeft wel een of meerdere social media pagina’s tot zijn/haar beschikking.  Voor de LinkedIn gebruikers onder ons blijkt dat er ook weer een onderverdeling bestaat in verschillende (nieuws)groepen.

Alle social media sites en pagina’s overstelpen je met berichten. Je zou, als je niet meer hoeft te werken, 24 uur achtereen ermee bezig kunnen zijn, het slokt je helemaal op. Maar even terug te komen op de laatst geschreven zin, het is toch de bedoeling dat social media zoals LinkedIn zou moeten bijdragen aan je Netwerk zodat men je kan vinden en je daardoor meer klanten zou kunnen krijgen!!!!!?????

Niets van dit alles, want “Je ziet door de bomen het bos niet meer” en dit spreekwoord is precies van toepassing op sociale media. Wat een uitkomst zou moeten zijn voor ondernemers en mensen die zichzelf bekend willen maken, blijkt dat het gebruikt wordt voor ongevraagde reclame. Sterker nog, je wordt eronder bedolven (‘begraven’) en dat leidt (lijdt) alleen maar tot ergernis in plaats van bekendheid die men beoogde te bereiken.

• Tweet

Het onderwijs in Nederland ligt onder vuur, de kwaliteit wordt steeds minder, de werkdruk wordt steeds hoger en de minister komt met steeds meer maatregelen om alles bij te sturen. In hoeverre gaat het nog om het onderwijs? In hoeverre gaat het nog om het bedrijf achter het onderwijs? Een veel gehoorde klacht vanuit het onderwijs is dat het onderwijs niet genoeg ammunitie krijgt er zelf iets aan te doen, een veel gehoorde klacht vanuit het personeel in het onderwijs is dat er weer iets ‘opgelegd’ wordt, zonder de mening van de kennisexperts te betrekken.

Het ‘bedrijf’ onderwijs heeft moeite zichzelf de broek op te houden, net zoals zoveel bedrijven in deze economische tijd. Fuseren is dan een optie, met een partner in de regio. Maar dan moet blijken of het verbeterproces(fusie) niet al is dichtgetimmerd door het management en het personeel niet met dezelfde klacht blijft zitten, ongeacht alle pogingen van management dit tegen te gaan.

• Tweet

Voor het juiste economische inzicht in de 21ste eeuw is het verhelderend om zich een economie voor te stellen die uit twee sectoren bestaat: Sector A omvat het onbetaalde werk dat mensen voor zichzelf, hun gezin of hun eigen gemeenschap verrichten, terwijl sector B het geheel van goederen en diensten omvat dat bestemd is voor verkoop of ruil via één of andere markt. De productie van goederen en diensten ten behoeve van de markt is zo dominant geworden, dat de economen van het Industriële Tijdperk het hele bestaan van sector A vrijwel vergeten zijn. Het woord “economie”werd op een manier gedefinieerd die alle vormen van productieve arbeid die niet voor de markt zijn bestemd, uitsluit.

De prosument ( uit sector A) is daarmee onzichtbaar geworden en geen onderdeel van de economische definities en statistieken. Dat betekent bijvoorbeeld, dat al het onbetaalde werk thuis, het zelf schoonhouden van het huis, kinderen opvoeden en het vrijwilligerswerk in al zijn vormen wordt afgedaan als “niet economisch” terwijl de sector B, de zichtbare economie, niet zou kunnen bestaan zonder de goederen en diensten die in sector A, de onzichtbare economie, worden geproduceerd.

• Tweet

Wetenschappelijk onderzoek van het HPO Center laat zien dat veel organisaties verkeerde keuzes maken bij een reorganisatie. Er wordt gesneden in de verkeerde projecten, slecht presterende medewerkers blijven zitten en de organisatie is vooral intern gericht op kostenreductie. Het center roept bestuurders op zich te richten op de vijf succesfactoren van toporganisaties, waardoor ze nu overleven en fit blijven voor de toekomst.

Dalend consumentenvertrouwen, achterblijvende resultaten, aangekondigde bezuinigingen en de eurocrisis, zorgen ervoor dat veel bestuurders hard ingrijpen. Reorganisaties en ontslagrondes worden aangekondigd. Er zijn veel organisaties die echt in paniek zijn en niet weten hoe ze de crisis kunnen overleven. Laat staan, hoe ze sterker uit de crisis kunnen komen. Helaas zijn veel beslissingen alleen gericht op de korte termijn en intuïtief genomen. Er wordt een schijn gewekt dat iets wordt gedaan aan het verbeteren van de resultaten, maar zonder de juiste focus en samenhang heeft het waarschijnlijk niet het juiste effect.

• Tweet