Toyota & innovatie, een 2-eenheid

In de 50-er jaren van de vorige eeuw, nog maar relatief kort na WOII, struinden Japanse wetenschappers industrieterreinen af in de Verenigde Staten. De Amerikanen dachten dat zij managers hadden uitgenodigd. & Inderdaad: onder de gasten waren er enkele geïnteresseerde managers, maar de meesten van hen wilden andere indrukken opdoen; & met succes! Zo zou snel daarna blijken.

De Japanners fotografeerden (bijna) alles wat los & vast zat. Dit fotograferen had een 2-ledig effect: – op deze manier kreeg de Japanse camera-industrie de volle aandacht, – en de gastheren waren maar wat trots! Want dat ben je als je gasten alles vastleggen wat jij gepresteerd hebt! Vervolgens kun je weer terug naar je warme bad ….

Na dat Japanse bezoek vergaten de Amerikanen dan ook om hun groei en innovatie voort te zetten. Intussen kopieerden de Japanners er vrolijk op los, tegelijkertijd niet vergetend dat er ‘hier & daar’ ook nog wel wat te verbeteren viel aan dat handelen van de Amerikanen.

Zo bouwde TOYOTA voort op hun KAIZEN continuous improvement principe en ontwikkelden zij met de ervaringen die zij opdeden tijdens hun Amerikaanse rondreis, o.m. bij de winkelketen Piggly Wiggly (….), hun veel geroemde Toyota Production System.

50 jaar later zou het er op lijken dat TPS niet meer ‘werkt’, maar is dat ook zo? Lees verder…

Het World Economic Forum onderzocht de Gender Gap: het ‘gat’, of de afstand, tussen mannen en vrouwen op de werkvloer. & Ondanks dat wij een modern land zijn (toch?) blijkt er binnen onze organisaties sprake te zijn van een gapend gat.

“The most important determinant of a country’s competitiveness is its human talent—the skills, education and productivity of its workforce. Women account for one-half of the potential talent base throughout the world and therefore, over time, a nation’s competitiveness depends significantly on whether and how it educates and utilizes its female talent.”

Zo opent The Corporate Gender Gap Report 2010 dat het WEF vandaag publiceert ‘ter ere van’ de Internationale Vrouwendag. In de ranglijst van landen met het kleinste ‘geslachtgat’ staan wij op 11, maar da’s niet iets om trots op te zijn. Lees verder…

footprint?

Een student van me wees op een interessant initiatief & wel van ProRail. ProRail geeft bij haar aanbestedingen de voorkeur aan leveranciers die in staat zijn hun carbon footprint te verminderen. Leveranciers c.q. organisaties die dus in staat zijn om hun ‘Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen’-Plan meer te laten zijn dan de bekende papieren tijger; bijzonder.

ProRail: “De trein is een milieuvriendelijk vervoermiddel en heeft een belangrijke maatschappelijke functie. Om dit verder te versterken, heeft ProRail een ambitieus milieubeleid met een concreet programma dat is gericht op duurzaamheid. ProRail neemt daartoe initiatieven om haar producten en de totstandkoming ervan zo duurzaam mogelijk te maken. Zo willen we zo zuinig mogelijk omgaan met grondstoffen en energie en zoeken onze medewerkers voortdurend naar duurzame oplossingen voor de vragen die ProRail krijgt. Tevens is ProRail bezig met het berekenen van haar eigen carbon footprint en zal zij een CO2-reductie programma opstellen. Als onderdeel van dit reductieprogramma wil ProRail ook haar leveranciers stimuleren om duurzame producten te leveren en een duurzame bedrijfsvoering te voeren. In dit kader heeft ProRail de CO2-prestatieladder ontwikkeld.”

Met die ‘prestatieladder’ meet namens ProRail een Certificerende Instelling (nb; het is dus serieus!) het effect van de MVO initiatieven van haar leveranciers. Als die leverancier vervolgens hoog scoort op deze ladder, dan heeft die organisatie bij een aanbesteding een streepje voor. Dat streepje voor gaat zelfs zo ver dat je een bonus mag bedingen op je aanbestedingsprijs t.o.v. je ‘vuile collegae’ van 10%.

Deze aanbestedingsvoorwaarde geldt voor energieleveranciers, waar je dit zou kunnen verwachten, maar ook voor leveranciers van kennisdiensten. Laten wij nu ook MVO bezig zijn, dus kom maar op met die ladder!  

Zie ook: ‘Samen Zorgen voor Minder CO2′. Het schijnt dat de Overheid ook interesse toont in dit initiatief.

Afrika, het zwaarst getroffen....

Door ‘Climate Gate’ zou je geneigd zijn om Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen als business issue uit je Strategisch Plan te schrappen; niet doen!! Kijk eerst, samen met je medewerkers en je stakeholders, naar Yann Arthus Bertrand’s magnum epos HOME. Je verandert er ongetwijfeld door van gedachten.

Climate Gate voedt zich met fouten die gemaakt zijn door het, tot voor kort gerenommeerde, Intergovernmental Panel on Climate Change. Nu zijn de fouten in hun recent verschenen vuistdikke rapport ook niet misselijk: ons land zou onder de zeespiegel verdwijnen maar even later toch weer niet. “Kun je daar nu een Beleid opmaken?”

Terwijl je twijfelt, kijk dan op YouTube eens naar HOME, a reflection of human behaviour, ruim 5,4 miljoen mensen gingen je voor. Ik heb al vast wat data uit deze film voor je, dus schiet er maar op los. Lees verder…

met lege handen maar wel met waarde!

In een tijd waarin steeds meer economische activiteiten virtueel plaatsvinden (oeps, de financiële crisis die is ook virtueel ontstaan…..), een tijd waarin de beleving van de klant over product en dienst cruciaal is voor het voortbestaan van een organisatie (zie Toyota), wordt het creëeren van niet tastbare, immateriële toegevoegde waarde van cruciaal belang. Hier volgen 4 tips:

= Doe wat je belooft. = Hanteer een aansprekende Strategie. = Investeer in je KernCompetenties. = Lever toegevoegde waarde door middel van de Kwaliteit van je mensen en je organisatie.

Zo (relatief) eenvoudig is het meldt ons Norm Smallwood, auteur van The Leadership Code, 5 Rules to Lead By. Lees verder…

'Ik heb zo mijn streken.....'

Terwijl men zich in Davos voorbereid op het jaarlijkse Sustainability Congres van het World Economic Forum, hebben in ons land de bankiers het te druk om zich te bekommeren over ‘Davos’. Of zoals Van Lanschot preses het aan Het FD uitdrukte: ‘Davos is aan mij niet besteed. Al die maatschappelijk betrokken activiteiten acht ik niet in het belang van mijn klanten.’

Een opmerkelijke uitspraak, zeker van Deckers: ‘MVO, niet in het belang van mijn klanten’. & Hij was vorig jaar nog wel de man die als 1e bankier het boetekleed aantrok…..

Maar: ik kan me er ook wel ‘iets’ bij voorstellen, bij de reactie van Deckers. Terwijl collega Hommen voor de Commissie De Wit met (veel) verve het standpunt verkondigt dat ‘bonnussen binnen de financiële wereld écht niet te voorkomen zijn!’, is er in dat debat nauwelijks ruimte voor een dialoog over Maatschappelijk Verantwoord Ondernement; laat staan tijd voor een bezoek aan Davos.

& Zo lijkt het er sterk op dat de Financiële Vos wel zijn haren verliest, maar niet zijn streken. Op naar ‘Davos 2011/2012/2013/20…’ dan maar. 

een doodzonde

Het is doodzonde, dat wat de bevolking van Haïti nu overkomt. Een aardbeving waarvan de gevolgen zelfs ernstiger zijn dan de aardbeving zelf. Doodzonde is hiervoor synoniem met ‘heel erg’.

De schrijver van het boek ‘Passies van het Brein’ Margriet Sitskoorn gaat nog verder. Voor haar is ons nalatig handelen richting Haïti, als zijnde decennialang het armste land van het Westelijk Halfrond, sociale Luiheid; één van de 7 Doodzonden. Dat verklaarde zij vrijdagavond bij Pauw & Witteman.  

Eenvoudig gezegd: wij wisten al heel lang dat Haïtianen arm waren, wij wisten dat zij op een gevaarlijke breuklijn leefden dus waarom hebben we hen 15, 10 of 5 jaar geleden niet geholpen bij het realiseren van kwalitatief betere woningbouw? Waarom niet? Het had op zijn minst nu Haïti een grote hoeveelheid slachtoffers kunnen besparen.

George Clooney, initiatiefnemer van de Hope for Haïti Now inzamelingsactie, zei vrijdagnacht i.d. “Waarom gaan wij nu pas de Haïtianen helpen?”

Vandaag noemde een student de hulpacties die we nu op touw zetten, hoe goed de intentie ook, een vorm van aflaat; m.n. voor onszelf.

Een doodzonde, het is inderdaad iets wat we onszelf mogen afvragen……

voorzitter

Ook Nederland kan snel zijn, als het moet: terwijl de Commissie Davids haar Irak rapport op dit moment mondeling toelicht, staat de virtuele versie (nb; in lijn met een eerdere entry vanochtend) ons al beschikbaar.

Mijn(!) conclusie: Communicatie schittert in het Irak-Proces door afwezigheid! & Als Communicatie ontbreekt of gebrekkig is dan kan een organisatie nimmer een weloverogen besluit nemen. Toch is dat gedaan.

De conclusies in het rapport, pagina 423 e.v., laten zien dat – informatie al dan niet bewust is achtergehouden, informatie onvoldoende werd gegeven én gevraagd, overleg te weinig of niet plaatsvond & waarschijnlijk nog het meest funest: persoonlijke, al dan niet politieke, belangen kregen meer dan eens voorrang. Dit alles zowel binnen de nationale als de internationale context.

Het lijkt er sterk op dat een aantal betrokkenen, verantwoordelijken in dit spel graag met de grote jongens mee wilden spelen, het zou hen geen windeieren kunnen leggen. I.i.g. 1 van hen is daar (toch) bewonderenswaardig in geslaagd. (nb; Davids meldt zojuist, 11.15u, dat die benoeming van DeHS geen reden was om ‘mee te doen’. Hij voegt daar nog iets interessants aan toe ‘er waren ook geen economische belangen’, daar had ik nog niet aan gedacht……)

Een parlementaire enquête lijkt onoverkomelijk maar zelfs dat lost het verdriet van de nabestaanden van de slachtoffers van dit besluit niet & nooit op……. (nb; op de zoekterm ’slachtoffer’ vind je in het rapport 0 resultaten, op de zoekterm ‘verantwoordelijk’ dito)

Het is het jaar 2154. Wij hebben zelf onze Aarde vernietigd (….). Daarom zijn we nu in het Heelal op zoek naar een nieuwe leefomgeving. Tijdens onze intergalactische vlucht hoeven we niet bang te zijn voor een bomaanslag. Om de jaren durende reis zo goed mogelijk te kunnen doorstaan zijn we namelijk in een cryoslaap gebracht. In die staat is het lastig bommenontsteken. 

Uiteindelijk bereiken we het idyllische Pandora. Wat blijkt? De Koningin krijgt gelijk! In dat jaar hebben we geen social networks meer nodig, zelf mobieltjes zijn in de verste verte niet meer te bekennen! (KPN, je bent gewaarschuwd). Wat er nog wel is, om onderling informatie te delen & om contact over afstand te onderhouden, dat zijn vlogging (Nb; de video variant van blogging; mooi) & videoconferencing.

& Als je de Baas wil spreken? Dan loop je gewoon zijn kantoor binnen. Overigens, ook in 2154 blijkt dat de Baas nog steeds de enige is met wat tijd voor zichzelf….

AVATAR 3D, de nieuwste hitmovie van James Cameron is een visueel spektakel. De bioscopen deden het dit jaar al niet slecht, met deze nieuwe ervaringsvorm kan het hen alleen nog maar beter vergaan. Geen homevideosystem evenaart deze beleveling; nog niet. Kortom, ik heb ‘m gezien. Heb je nog 3 uurtjes over, ga ‘m zien. Het is een aanrader.

Bij het verlaten van de film zijn mijn oudste: ‘Zelfs in de toekomst hebben wij het weer mooi voor elkaar. We vernietigen onze leefomgeving en leggen minderheden nog steeds onze wil op. Dat belooft nog wat voor ons.’

Even was ik er stil van, Inderdaad, AVATAR kan misschien, héél misschien meer effect hebben op onze gedachten over Corporate Social Responsibility / MVO dan eerdere pogingen van docufilms als An Inconvenient Truth en The Age of Stupid. Het zou fijn zijn…….

2 graden, dat mag de temperatuur op onze Aarde de komende jaren maximaal stijgen; als het aan de meest invloedrijke regeringsleiders ligt tenminste. ’Zie hier’ de uitkomst van 14 dagen vergaderen in Kopenhagen, het zgn. ‘Akkoord van Kopenhagen’. Zoals ik al vermoedde maar niet hoopte: Kopenhagen is zeker geen Hopenhagen geworden.

Het Akkoord is vanochtend nog maar ‘koud’ aan het papier toevertrouwd of de eerste onrust is er al: Felle kritiek op voorlopig klimaatakkoord, meldden de media gisteren. Los van dat alles vraag ik me af: zou de Natuur ook mee willen werken aan dit ‘Akkoord van Kopenhagen’?

Het lijkt allemaal verdacht veel op een gewone organisatie Strategie. Na dagen vergaderen op de meest exotische locaties en rekening houdend met écht alle mogelijke variabelen ligt er, vlak voor het vertrek van de laatste lijnvlucht naar huis, een Strategie klaar. Trots als een pauw lopen de vergaderaars door de vertrekhal. Ze hebben het toch maar mooi geflikt!

Maar zoals zo vaak blijkt maanden na dato dat de ‘waan van de dag’  toch halstarriger is dan de theorie. Wat achter de tekentafel zo mooi leek, blijkt in de praktijk een tour de force. Want: medewerkers hebben zo hun twijfels, toeleveranciers hebben heel andere Strategieën, de Overheid werkt niet zo snel mee met de benodigde vergunning, de bank blijkt plots geen geld meer beschikbaar te hebben voor uw Plannen  & last but not least: de (potentiële) consument is niet te kneden, haar gedrag is onvoorspelbaar…. Is dat ff een tegenvaller bij al die op het oog zo mooie Plannen.

Het zou mij niet verbazen dat Moeder Natuur ook zo haar eigen plannen heeft met dit ‘Akkoord van Kopenhagen’ & wellicht is dat maar goed ook.