Crisismanagement

Nog niet eens zo heel lang geleden was 40 jaar werken voor je baas het summum. Met een pensioenbijdrage van 2,5%/jr. haalde je in 40 jaar tijd je pensioen. De AOW leeftijd sloot daar vaak min of meer prima op aan of je baas was zo aardig om je vervroegd uit te laten treden. Op je afscheidsfeest, als de alcohol bezit had genomen van je nu ex-collegae, hoorde je als je goed luisterde ‘Good Riddance, daar zijn we mooi vanaf.’ Nou ja, de laatste tijd was je bij de koffieautomaat toch al the talk of the town: te oud, te traag, te doof.

Maar hoe snel kan dit veranderen! Met dank aan werkgevers- (nb; begrijpelijk) & werknemersorganisaties (nb; iets minder begrijpelijk) ben je als ‘oudere’ nu van de ene dag op de andere een waardevolle kracht! Een kracht, beter nog werknemer, ‘waar we nog jarenlang plezier van gaan hebben!’ Voor sommige organisaties is dit wellicht noodgedwongen, maar toch: 50 jaar mogen werken voor je baas is nu ons avondland.

Het is dan ook tijd voor ACTIE! Ergo: wat dien je nu als organisatie te ondernemen om al die ouderen effectief te kunnen benutten?

• Tweet

Op het gebied van marketing is de film The Age of Stupid al volledig geslaagd. Google de titel en je vindt zo kort na de wereldwijde premiére een overdaad aan recensies, sommige positief en andere negatief. Twijfel slaat toe in die laatste berichten. Twijfel variërend van ‘ze hebben het volledig mis’ tot ‘dat kan niet waar zijn!’, dus we gaan weer rustig slapen. & Juist dat lijken de meeste Westerlingen nu te gaan doen: lekker slapen want het is nog lang geen 2055!

Dat laatste triggert mij dan weer: de film legt ons meer nog dan Al Gore’s bijdrage een groot probleem voor: VERVUILING! Wellicht gaat de wereld niet ten onder op 2055 (althans, ik hoop ‘t!), toch zien we rond om ons heen ruim voldoende signalen dat het ook écht misgaat met het milieu. The Age of Stupid wil deze zorg benadrukken, ons tot ACTIE aan zetten maar de film lijkt daarin al binnen enkele dagen na premiére niet te zijn geslaagd. Zelfs niet op de dag dat Sydney wordt getroffen door een, opnieuw, opmerkelijk natuurfenomeen. Hoe kan dat?

Aan gelauwerd acteur Pete Postlethwaite kan het niet liggen, met zijn opnieuw imponerende mimiek. Wat dan wel? Waarom raakt de film hier niet de gewenste snaar? Tijd voor TIPS!!

• Tweet

Als er gedurende mijn bancaire periode door de auditors tijdens hun jaarlijkse controles verschillen werden ontdekt in de beheersing van de diverse kantoren dan lag de oorzaak daarvan vaak in het gedrag van de verantwoordelijk directeur, viel me op.  De ene directeur zag de klanten toch vooral als ‘klanten’, de ander zag zijn klanten toch vooral als ‘vrienden’. Ik hoop dat het u duidelijk is dat de eerst bankier zijn bancaire zaakjes beter op orde had dan de tweede. Mijn vader adviseerde het mij al vroeg in mijn opvoeding: ‘Met familie en vrienden vier je feest, met de rest doe je zaken.’

Daaraan dacht ik toen ik het boek ‘Too Good To Be True’ onder ogen kreeg. Erin Arvelund beschrijft daarin ‘the rise and fall of Bernie Madoff’. Als je 1 ding duidelijk wordt uit het boek dan is het wel dat de ‘vrienden’ of zakenrelaties van Madoff nimmer naar het advies van mijn vader hebben geluisterd…..

Madoff deed uitsluitend zaken met ‘vrienden’ & dat verklaart voor een belangrijk deel waarom Madoff zijn Ponzi Scheme zo lang kon volhouden: geen enkele ‘vriend’ twijfelde aan het handelen van Bernie. Nimmer werd zijn gedrag aan de kaak gesteld, zelfs niet door ‘grote vriend’ en toezichthouder SEC. Sterker nog, de SEC had veel respect voor Madoff & respect verdient dat je niet zeurt, niet kritisch bent. ‘Liefde maakt Blind’, kent u dat gezegde?

Al in 2001 kreeg Arvelund een unheimisch Gefühl bij Madoff. Haar artikel ‘Don’t Ask, Don’t Tell’ leverde van derden, ‘vrienden van Bernie’ wellicht, als reactie op dat ‘zij niet wist waarover ze sprak en er dan ook maar beter over kon zwijgen’. Dat deed ze niet.

Jaren geleden wisten auditors nog onvoldoende dat gedrag zoals ’je klanten als vrienden behandelen’ dodelijk kan zijn voor een organisatie; ‘als de cijfers maar klopten’. Momenteel leiden wij auditors op in behavioural controls, dat doen we bij ESAA en bij NIVRA. Behavioural Controls, vrij vertaald: controle op gedrag.

Het is nog even wennen voor de auditors maar en meer en meer wordt ook hen duidelijk dat het kunnen inschatten van gedrag van de (eind)verantwoordelijken bij een controle minsten zo belangrijk is als het plaatsen van een vinkje op het controleformulier & da’s maar goed ook. (nb; KdV kan tevreden zijn)

• Tweet

Het was gisteren weer raak: er valt in het weekeinde een dode en direct blijkt dat er wel degelijk én snel maatregelen te nemen zijn om een dergelijk ‘incident’ te voorkomen; wrang. Het is niet voor het eerst dat dit gebeurt, het zal ook niet voor het laatst zijn. ‘Hoeveel doden dienen er nog te vallen?’ zeggen we dan. Want (pas) als er een dode valt kan er opeens héél veel, dan lijken we als geraakt door de bliksem.

Overigens, dit is ook echt zoiets als het inslaan van de bliksem: het gebeurt overal, alleen nooit bij jou. Pas nadat het is gebeurd, een blikseminslag, trek je een volgende keer al is er alleen nog maar sprake van een licht grijs wolkje in de lucht iedere stekker, zelfs die van de vriezer, uit het stopcontact. ‘Het kan verkeren.’

Voor die ‘blikseminslag plaatsvond’ hebben we blijkbaar nog nooit gehoord van het woord sancties, sancties die aan iemand worden opgelegd als die ’iemand’ niet doet wat er van hem/haar bij de normale(!) uitvoering van een functie wordt verwacht. Er dient blijkbaar eerst sprake te zijn van een exces. Raar want dit tast onze integriteit aan, toch?

• Tweet

‘33% van de Nederlandse ambtenaren ervaart regelmatig stress op het werk, blijkt uit een enquête onder 418 overheidsdienaren’ i.o.v. InOverheid.nl. ‘Dat is iets minder dan het landelijk gemiddelde, waar (‘slechts’) 27% frequent aan stress leidt’, meldt NU.nl daarop. Dat percentage van 27% valt mij nog mee, eerlijk gezegd. Het is tenslotte CRISIS dus je zou mogen verwachten dat dit % nu toch wat hoger ligt; niet dus.

Nu zou een verdere specificatie van dit % de info nog waardevoller maken bijv.: de stress beleving per leeftijdscategorie. Dat dit interessante info oplevert blijkt ook uit recent Brits onderzoek. Aan de overzijde van de Noordzee onderzocht YouGov de stress beleving onder Britse werknemers. wat blijkt: het stress percentage ligt daar ‘iets’ hoger: ’38% of employees in the UK say stress levels at work are higher than a year ago’. We weten direct nog iets meer: in een jaar tijd is het stress niveau opgelopen!

Wat ook blijkt uit dit onderzoek dat is dat 55 plussers zich minder gestresst voelen dan hun jongere collegae. Reden: zij hebben in hun carrière al eerder een CRISIS mogen ervaren!

Als dit uw 1e CRISIS ervaring is, niet getreurd: ik heb enkele TIPS ‘Hoe om te gaan met de STRESS?’

• Tweet

Voor General Motors, ooit de Grootste onderneming op onze aardbol(!), is sinds gistermiddag 14.00u lokale tijd het faillisement aangevraagd.

Wie had dat nog maar enkele jaren terug verwacht? (nb; als je GM’s riante ziektekostenregeling niet kende, tenminste) Zelfs urguru Peter Drucker besteedde in het midden van de vorige eeuw nog een bestseller aan GM: Concept of the Corporation: “The book strongly praises General Motors for its vision in developing management techniques, programs, and infrastructure. But GM interpreted the suggestions that Drucker made – to decentralise the company in order to even become more successful – as betrayal.” (bron: Wikipedia) 

Misschien was het (toen al) raadzaam geweest als het zittend management van GM beter naar Drucker had geluisterd. Maar da’s, zoals wel vaker, ‘achteraf’. Laten wij eens kijken naar de gevolgen van dit faillisement van GM.

• Tweet

Zelfs het ooit zo geprezen LOGICA ontkomt er niet aan: 300 medewerkers worden nu ontslagen. LOGICA is weer een bedrijf in een lange rij die op dit moment hun ooit-zo-gewaardeerde-medewerkers toch maar op straat zet. Als je dan toch je medewerkers ontslaat, omdat zij geen toegevoegde waarde meer leveren, is het dan ook geen goed moment om de toegevoegde waarde van je klanten tegen het licht te houden? Om zo ook afscheid te nemen van die klant, dus.

Dit kan zinvol zijn om het ‘simpele’ feit dat de band tussen medewerker en klant vaak toch al neigt naar ongezonde proporties. ‘Klant en medewerker zijn zo intiem met elkaar verbonden dat ik niet zou weten hoe je die los van elkaar zou kunnen zien.’ aldus WALKER Information’s Marc Drizin vorige week in Sloan Review.

Tevreden Medewerkers leiden tot Tevreden Klanten, da’s inmiddels al ruim voldoende aangetoond. Als we het daar over eens zijn dan is het omgekeerde (dus) ook waar: ontevredenheid leidt tot ontevredenheid. Kortom: beste klant, ook voor u geldt You’re Fired!

• Tweet

De 3 stappen van CRISISmanager Ben Verwaayen, CEO van Alcatel-Lucent, zijn:

1. een SPIEGEL (laten) voorhouden: ‘Zo ziet de markt je.’

2. je VISIE verwoorden: ‘Daar gaan wij naar toe.’

3. & zo DOEN wij dat: ‘Plannen omzetten in Actie.’

Dit zei Ben Verwaayen toen hij woensdagavond verscheen bij Pauw & Witteman als antwoord op de vraag: ‘U hebt aangetoond een CRISISmanager te zijn. Wat zijn uw tips, wat zijn de stappen die u zet zodra u bij een nieuwe organisatie aan de slag gaat?’. De voorgaande 3 dus.

Verwaayen is nooit te beroerd om zijn filiosofie te laten horen. Zo meldde hij de wereld, op het moment dat hij vorig jaar op eigen initiatief vertrok bij British Telecom, dat ‘Effectief Leiderschap aan Tijd gebonden is!’ Hij heeft niet lang hoeven te wachten voordat Alcatel aan zijn voordeur verscheen. De mantra van Verwaayen is ‘Kennis, Kennis, Kennis!!’ -ontwikkeling & alles wat er daar aan is gerelateerd.

‘Of Verwaayen ook 3 Stappen had voor onze Regering?’ vroegen P&W. Hij kon in ieder geval een aanzet doen: 1. ‘de Spiegel’: het is VERTROUWENSCRISIS, 2. ‘deVisie’: de SCHOUDERS ER ONDER! 3. ‘Actie’: ….. maar waaronder? Omdat het voor Verwaayen onduidelijk is waar Balkenende c.s. willen dat wij onze schouders onder zetten, vroeg hij zich af: ‘ Waar gaan we naar toe, na alle inspanningen?’.

Weet u het?

• Tweet

‘Wij zijn trendsetters!’, ‘Wij zijn koplopers in Risico Management!’, ‘Eén van mijn medewerkers aan dit tracé is zojuist benoemd tot Professor in Leiden.’

Die euforische opmerkingen plaatste nog maar enkele jaren geleden de toenmalig Amsterdams wethouder voor Infrastructuur Mark van der Horst, toen hem werd gevraagd naar de activitiviteiten rondom de Noord-Zuid Lijn. We leren hier al direct 2 dingen: – ‘je moet de huid niet verkopen als de beer nog niet is geschoten’, zeker niet bij risicovolle & nauwelijks te overziene ‘schietpartijen’;  &  - het is te hopen dat ‘de professor’ alsnog goed is terecht gekomen.

De Noord-Zuid Lijn, er is veel over te vinden op het web. ‘Veel’ zoals de nog steeds enthousiaste site van Amsterdam zelf. Maar zo is er ook de site van enkele georganiseerde criticasters verenigd onder de naam ‘de Bovengrondse’. Alles precies passend binnen het nieuwe media tijdperk.

Wat er ook over kan & mag worden gezegd: de Noord-Zuid Lijn levert in ieder geval nu al interessante studiestof op over Risico Management & Mis Management.

• Tweet