€ 8,5 miljard voor inhuur externen, functioneert de Overheid daardoor beter?

€ 8,5 miljard gaf de Overheid in de periode 2017 – 2021 uit aan ‘interim management, organisatie- en formatieadvies, beleidsadvies, communicatieadvisering, juridisch advies, advisering opdrachtgevers over automatiseringsvraagstukken, financiën en administratieve organisatie, uitzendkrachten en accountancy’, blijkt uit de ‘kamerbrief inhuur externen’ van minister Hanke Bruins Slot.

Nu heb ik niet het idee dat de Overheid met deze besteding beter is gaan functioneren: van IT projecten die vragen om parlementair onderzoek tot aan een uit hand gelopen HR transitie bij de Belastingdienst. Van een overdaad aan (cultuur)onderzoeken die niet tot nauwelijks zijn geïmplementeerd tot aan de toeslagenaffaire. Een affaire waarvan, volgens media, de extern inhuur kosten inmiddels meer zijn dan de voor de slachtoffers begrote uitkering. Er zijn meer voorbeelden, helaas.

De vraag is dan, als burger: wat is het rendement van deze investering van € 8,5 miljard? Dat resultaat heb ik nog niet gevonden.

Daarnaast is er voor mij nog iets opvallends: ca. 1.000.000 medewerkers in publieke dienst zijn blijkbaar niet in staat dit advies en deze ondersteuning te geven aan hun werkgever. Nu besef ik dat voor de Tweede Kamer geldt ‘vreemde ogen dwingen’, maar dan nog.

Volgens Binnenlands Bestuur ontwikkelt zich jaarlijks gemiddeld 26% van de medewerkers in publieke dienst en idd met regelmaat ontmoet ik (een deel van) hen in (virtuele) klaslokalen/collegezalen. Als je hen vraagt wat er in de organisatie gebeurt met hun eindopdrachten, scripties, referaten? Dan blijkt dat bitter weinig te zijn.

Opmerkelijk, voor mij, want deze studenten leveren resultaten op die aanraders zijn voor hun werkgever en in mijn optiek soms zelfs beter dan extern advies. Zie o.m. ‘de ongeschreven regels van het spel‘.

December 2020 presenteerde Ernst & Young (die opvallend genoeg in onderstaand overzicht ontbreekt) aan de Belastingdienst het rapport ‘Handelingsperspectieven onderzoek fundamentele transformatie dienstverlening’. N.a.v. dat rapport concludeerde staatssecretaris Hans Vijlbrief: ‘De rust die de Belastingdienst nu nodig heeft, betekent juist niet iedere keer van plan veranderen en een cohort nieuwe adviseurs naar binnen sturen.’

In 2021 gaf de Overheid vervolgens € 2,29 miljard uit aan ‘inhuur externen’, overigens niet alleen aan de Belastingdienst.

Overigens, het ‘geheel’ wordt nog pijnlijker als je beseft dat de winsten die de partners van de kantoren aan de Zuidas, o.m. met deze klant, behalen, zo ver mogelijk van de fiscus worden weggehouden: ‘Belasting besparen: zo doen Zuidas-partners dat.’ (bron: FD.nl) Alleen al vanuit een moreel en ethisch standpunt zou je dat dienen te voldoen wat je aan de samenleving, want je ontving tenslotte gemeenschapsgeld, verschuldigd bent.

Wellicht past hier het principe ‘skin in the game‘; vrij vertaald ‘je huid op het spel zetten’: je draagt zelf ook een risico bij dat wat je je relatie voorstelt. Noem het ‘ondernemersrisico’.

Het principe van skin the game (SITG) komt van N.N. Taleb: “People should also penalized if something for which they are responsible goes wrong and hurts others: he or she who wants a share of the benefits needs to also share some of the risks.” M.a.w.: blijkt (hier) dat je advies, het resultaat van je externe inhuur, niet wordt behaald, niet rendeert, dan declareer je niets e/o je betaalt het aan declaraties reed ontvangen bedrag terug aan cliënt. Een gezond principe lijkt me; ‘iets’ om op te nemen in de aanbestedingen. (Wil een externe partij daarop niet ingaan, dan zegt dat al voldoende….)’

Willem E.A.J. Scheepers

Deze entry verscheen recent op LinkedIn, dat riep naast veel lezers ook reacties op.

“De eerste methode om de intelligentie van een heerser in te schatten, is door te kijken naar de mensen die hij om zich heen heeft.” Niccolò Machiavelli, Italiaans diplomaat (1469 – 1527)

Bron ‘Kamerbrief Inhuur Externen’

2 thoughts on “€ 8,5 miljard voor inhuur externen, functioneert de Overheid daardoor beter?”

Ir. JGM van der Zanden 4 weken ago

Ik onderschrijf de teneur van dit verhaal volledig.

Bij mijn cursussen (NCOI) merk ik ook relatief veel talent bij de overheid. Maar het management en vooral de politiek (!) houdt de boel op slot. Dus verandert weinig tot niks ten goede. Denk alleen al aan Corona beleid, stikstof, rentebeleid ECB, immigratie en energietransitie. Wat een onlogische puinhoop.

Verder blijkt dat de marges bij advies bureaus voor hun overheidssegmenten vaak 2 x zo hoog zijn als bij commerciële opdrachtgevers….. Dus er wordt slecht ingekocht. En met het ingekochte advies wordt bitter weinig gedaan.

Wouter van der Loon 3 weken ago

Ik denk niet dat de kosten bij de inhuur van externen worden overtroffen door de baten.
Maar de vraag lijkt mij vooral hoe het komt dat, ondanks een ruim bemeten ambtenarenapparaat, er nog zoveel inhuur plaatsvindt. Vertrouwen bestuurders en/of managers hun eigen apparaat wel? Wil men zich indekken door het huren van externen met naam? Is de deskundigheid van al die interne krachten wel adequaat?
Mij lijkt dat reductie van de externe inhuur wellicht minder prioriteit heeft als de reductie van een ambtenarenapparaat dat kennelijk onvoldoende kan leveren. Dat ook in het kader van versterking van burgerparticipatie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *