Tag: Uruzgan

t is Oranje.

“Het is Oranje.” Dat de klok slaat, momenteel. 

Dan denken veel Nederlanders op dit moment natuurlijk aan ‘onze jongens’ die nu in het mondaine Lausanne verblijven. We denken dan aan ons Koningshuis, de naamgever ‘in kwestie’, maar ook een organisatie waarvan de financiële huishouding ‘niet helemaal op orde lijkt te zijn’. Toeval of niet: juist op dit moment brengt onze Koningin een bezoek aan de familieleden van onze jongens en meiden in het veel minder mondaine Afghanistan. Die jongens en meiden zijn, zo zien we aan bijgaand plaatje, momenteel ook ‘in’ oranje. De Oranje cirkel lijkt rond.

Toch is er meer oranje momenteel en niet alleen de zéér uitbundig versierde straten. Ook de huiskleur van zorginstantie Icare is: oranje & laat die organisatie op dit moment óók in de aandacht staan. Zo wordt oranje een kleur van ups & downs. Nog even en je verlangt naar een andere huisstijl…..

…. en jonge mannen die oorlog voeren.

De zin in de kop van deze entry wordt in het dagelijks gebruik voorafgegaan door ‘Het zijn oude mannen die oorlog maken…..’. Voor het eerst schijnt deze zin te zijn uitgesproken op de Griekse Agora. Hoe dan ook, hij is nog steeds relevant deze zin. Alleen geldt ie nu ook voor oude en jonge vrouwen.

De Nederlandse militaire vakbonden hebben, samen met NOVA tv, een anoniem onderzoek gedaan naar de beleving van de missie in Afghanistan onder de Nederlandse militairen & de uitkomst is niet bemoedigend.

Hoewel minster Reindert van Middelkoop daar toch ‘iets anders’ over denkt, zo bleek gisteravond. Het leek er veel op dat hij Steentijd-perk indianen zag in het Braziliaanse regenwoud. Inderdaad: verbazingwekkend, Steentijd in a high-tech age. (Maar weet: toeval bestaat niet!)

Wellicht kan John Kotter hier helpen.

Boek van de week

Opleidingen

Bekijk alle opleidingen

Quote van de Dag; Kerstboodschap van en naar Uruzgan

‘Ik denk dat je veel bereikt als je een ander gelukkig maakt, al is het maar voor even.’ dat schrijft een Afghaanse moeder aan de ouders van Timo Smeehuijzen.

In Uruzgan is Timo Smeehuijzen één van de soldaten die om het leven is gekomen. Tijdens de bomaanslag op 15 juni van dit jaar waarbij Timo het leven liet werden ook 9 Afghaanse kinderen gedood. De ouders van Timo hebben, ondanks hun eigen verdriet, contact gezocht met de ouders van deze Afghaanse kinderen. Ouders die eenzelfde verdriet kenden; het verlies van een kind, van jouw kind. Deze gegevens leverde gisteravond een aangrijpende documentaire op: ‘Timo en de kinderen van Tarin Kwot’.

De vaders van de Afghaanse kinderen werd door documentairemaker Gijs Wanders een videoboodschap getoond ingesproken door de ouders van Timo. Een boodschap waarin zij, samen met de zus en de vriendin van Timo, hun medeleven tonen. De moeders van de gedode kinderen waren, conform plaatselijk gebruik, niet aanwezig. Eén van de moeders heeft de ouders van een Timo daarop een brief geschreven. Zij vertelt daarin hoe nieuwsgierig de Afghaanse kinderen waren (& zijn) naar deze buitenlandse soldaten. Ook al was/is er een verschil in taal al snel bleek dat de soldaten met de kinderen wilden spelen. In alle ellende die haar kinderen, de Afghaanse kinderen  trof waren er dus toch nog mensen die deze kinderen gelukkig maakten (& maken!), mensen zoals Timo; ‘Al was het maar,’ zoals de moeder zegt, ‘voor even.’…….

Persoonlijk Leiderschap toont zich niet aaneensluitend gedurende jaren, maanden, weken, dagen, zelfs geen uren maar op spaarzame momenten. Momenten waarop je, los van je eigen sores, spontaan, intuïtief, oprecht en feitelijk dienend ‘iets’ betekent voor een ander. ‘Iets’ wat door die ander als zéér waardevol wordt beschouwd, ‘al is het maar voor even……’.

Vacatures

Trainee Retail Management (Eindhoven en Midden-Nederland)

Heb jij recent een bachelor- of masteropleiding afgerond en voel jij je helemaal thuis bij de dynamiek en hectiek van de retail? Is het jouw droom om meerdere filialen gelijktijdig succesvol te man... Bekijk alle vacatures

Advertorial

Waar is de Supporter? Waar is de ‘sucker for support’?

Waar de ‘sucker for soccer’ is, dat weten we sinds gisteravond weer heel goed: toch nog altijd 600 Nederlandse voetbalsupporters waren afgereisd naar het trieste Tirana om daar het Nederlands elftal bijna ten onder te zien gaan. Je moet er als supporter ‘wat’ voor over hebben om jouw team dit soort strapatsen te zien maken. Zelfs het cynisch-humoristische commentaar van VI hoofdredacteur Johan Derksen kan aan die trouw geen afbreuk doen.

Hoe anders de supporters-problemen van die andere ‘bondscoach’: Eimert van Middelkoop. Vanuit Washington beklaagt hij zich vanochtend dat zijn team, zijn jongens en meiden in Uruzgan zo weinig steun krijgen, zo weinig supporters hebben. Hoe kan dat nu?

Afghanistan, go or no go?

Het zal u niet ontgaan, momenteel woedt er in ‘Den Haag’ een hevige discussie over het al dan niet sturen van militaire ondersteuning naar Afghanistan. Volgens de tegenstanders zijn de risico’s voor de ‘werknemers in kwestie’ te groot. Toch vraag ik mezelf nu af, is dit geen ‘normaal’ beroepsrisico? Lopen andere werknemers in hun beroep niet evenveel risico’s?