Best Corpslid: wie is je vader? Wie is je moeder? Over de impact van ouders op organisatiecultuur.

“Wil jij de twee mooie jonge vrouwen die daar staan vragen bij ons aan tafel te komen? Eén van ons is nog met één van hen uitgegaan.” Een tafel met 4 mannen van middelbare leeftijd stelt de vraag aan een serveerster. Duidelijk merk- en hoorbaar is dat de mannen al het nodige aan alcohol hebben geconsumeerd. Door de flarden die we opvangen van hun gesprek leer je dat zij waarschijnlijk consultants zijn. Hun oog is gevallen op 2 jonge vrouwen die ca. 15 jaar jonger zijn.

Kort later komt de serveerster terug en zegt: “Beide dames maken geen gebruik van uw aanbod, hun voorkeur gaat uit naar vrouwen niet naar mannen. Dat één van u is uitgegaan met 1 van hen kan dan ook niet kloppen.” Touché.

Op het moment dat ik gisteren las over de denigrerende, discriminerende, seksistische uitspraken, door mannelijke corpsleden tegenover hun vrouwelijk medestudenten tijdens het lustrum dit weekeinde van ASC/AVSV, ‘Amsterdams grootste studentenvereniging’, dacht ik: ‘Wie is je vader? Wie was je voorbeeld? Heb je normen en waarden geleerd? Ben je ooit gecorrigeerd?’. Het bleek dat ik ‘hun’ vaders al had ontmoet: vorige week vrijdag aan het einde van de middag op een terras in Maastricht, a/d Maas.

De moeders van de vrouwelijke studenten die wegliepen bij het lustrum op het moment dat de toespraken losgingen, ontmoette ik nog niet maar ook naar hen ben ik nieuwsgierig. Deze jonge vrouwen trokken direct hun grens. Worden je grenzen, fysiek, moreel, ethisch of om een andere reden, overschreden dan is het idd verstandig direct actie te ondernemen. Zie ook de jonge vrouwen op het terras.

Zo’n moment zondag van opstappen was het moment waarop juist het mannelijk bestuurslid dat betrokken is bij de binnen de studentenvereniging korte tijd terug ingezette ´cultuurverandering´ het statement maakte dat ´vrouwen hoeren zijn en dat de cultuurverandering een façade is´. Er zijn in het bedrijfsleven ongetwijfeld bestuurders die dit ook denken maar hem dit voor een volle (ook virtuele) zaal niet nadoen.

“Leden discrimineren niet maar erkennen juist de identiteit van de ander en gaan respectvol om met verschillen. Denk hierbij aan verschillen op grond van culturele en/of sociaaleconomische achtergrond, levensovertuiging, politieke voorkeur, geslacht, seksuele geaardheid, fysieke of mentale beperking of (chronische) ziekte.” Bron: Gedragscode de omgangsvormen van het A.S.C./A.V.S.V. Zoals zo vaak heeft ook deze vereniging, deze organisatie een ‘gedragscode’. Mooi (sic) maar dat betekent niet, of garandeert nog niet, dat iedereen zich houdt aan de gedragscode laat staan dat iemand die de code negeert daarop wordt aangesproken. 20 jaar geleden leerde ik al ‘It’s in the People, not in the Paper´.

Nu bevinden deze studenten zich ook in een opmerkelijke omgeving, een omgeving met een scala aan impulsen. Zo was er enkele jaren terug binnen de UvA een hoogleraar die studenten ‘een 8 voor een nacht gaf’. Bracht je een kennismakingbezoek aan de Tweede Kamer en je werd daar rondgeleid vanuit ProDemos, dan kreeg je bij hen ook te maken met een bedenkelijke cultuur. Werd je vervolgens uitgenodigd bij het Openbaar Ministerie dan kon je je daar ook laten informeren over grensoverschrijdend gedrag, en dat binnen de organisatie. Met al deze impulsen beseft(e) je als student dat het dan allemaal niet zou mogen, maar het kon/kan blijkbaar dus wel! Denigrerende, discriminerende, seksistische gedrag hoeft een succesvolle carrière niet in de weg te staan, zeker niet als je niet wordt gecorrigeerd; niet gecorrigeerd nu, maar ook niet in je opvoeding.

“De beste kans voor kinderen om evenwichtige mensen met een stabiel gevoel van eigenwaarde te worden, is door vanaf hun jeugd ‘goed genoeg zorg’ te ervaren. Ouders die goed genoeg zijn, zijn ook realistisch over de talenten en capaciteiten van hun kinderen. Het is algemeen bekend dat kinderen zullen uitgroeien tot onzekere volwassenen met een laag zelfbeeld, wanneer ze in hun kindertijd verwaarlozing hebben ervaren. Maar het is niet zo vanzelfsprekend dat constante en onrealistische positieve feedback ook problematisch kan zijn. Overmatige lof van het kind kan een uiting zijn van overdreven verwachtingen. Het voedt grootsheid en superioriteit aan de oppervlakte, maar daaronder wordt de persoon aan zichzelf twijfelend en zeer kwetsbaar voor kritiek. We kunnen niet van onze kinderen verwachten dat ze perfect zijn; door hen constant te vertellen hoe perfect ze zijn, maken we ze angstig wanneer ze worstelen of uitdagingen tegenkomen. Ze ervaren nederlagen als een grote teleurstelling voor hun ouders.”

Ouders die ‘goed genoeg zijn’, zoals Manfred Kets de Vries opmerkt in zijn boek ‘The Leader on The Couch‘, geven hun kinderen drie dingen: steun, bij de leeftijd passende frustratie en een goede omgeving voor hun emotionele reacties. Kets de Vries is er vanuit zijn onderzoek van overtuigd dat ouders en opvoeding van doorslaggevende invloed zijn op gedrag en handelen van mensen later in hun leven, later in hun carrière. Vandaar de vraag: ‘best corpslid: wie is je vader? wie is je moeder?’

Een organisatiecultuur kent cultuurdragers, mannen en vrouwen die van doorslaggevende invloed zijn op de cultuur van de organisatie, zowel pos als neg. De cultuurdragers, dat zijn niet altijd de hoogste leidinggevenden, zo leerden we ook uit de docu. ‘de Blauwe Familie‘. Cultuurdragers binnen ASC/AVSV kunnen degenen zijn die de toespraken hielden maar zich ook bevinden onder degenen in de zaal die niet wegliepen. Interessant is dan: wat drijft deze cultuurdragers? Een stap verder: wat was de invloed van je vader, van je moeder?

Willem E.A.J. Scheepers, (ook) vader van 3 jonge vrouwen.

*’Dit Gevoel’ was het lustrumlied; achteraf een passende (sic) titel……

020822

“Ik weet zeker dat hij daar niets mee bedoelde”, “Oh, maar hij heeft dochters”, “Oh, maar hij begeleidt de hele tijd vrouwen”, “Hij flirt met iedereen”, “Het is niet erg; je bent te gevoelig.” “Hij weet niet beter”, “Toen hij aan het trainen was, was het anders.”…..

Het wordt tijd te stoppen met het beschermen van mannen die ‘het zo niet bedoelde’. Is (zeker) ‘iets’ voor te zeggen….

HBR artikel wat ‘mooi’ aansluit op voorgaande: “Stop protecting ‘Good Guys”.

 

 

2 thoughts on “Best Corpslid: wie is je vader? Wie is je moeder? Over de impact van ouders op organisatiecultuur.”

Carla Leonhardt 4 maanden ago

Hier worden de zaadjes dus ook geplant voor het ‘old boys network’. Dat moet je bij de wortel aanpakken. Heel jammer dat dat bestuursvoorzitter van ASC/AVSV Heleen Vos niet gelukt is. De toekomst van bestuurlijk en politiek Nederland wordt er zo niet rooskleuriger op. Het blijft vechten tegen de bierkaai. Niet alleen voor vrouwen trouwens…

Sarina is het ontbrekende ingrediënt waar Engeland naar op zoek was. – ManagementPro 4 maanden ago

[…] de door mannen direct en indirect beheerste kleedkamer daarvoor klaar is. Het zijn nl. niet alleen corpsballen die seksistische uitspraken doen; […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *