In het Verpleeghuis.

‘We zullen er aan moeten wennen.’

Dat zegt de dochter van een verpleeghuisbewoner in het, nu al spraakmakende, ZEMBLA programma van zondagavond ‘Wie Verschoont Moeder?’. Ze krijgt gelijk: we zullen er aan moeten wennen dat de verzorging van onze pa en ma er niet op vooruit gaat in de komende jaren……..

Het programma kraakt een zéér kritische noot over de kwaliteit van de verzorging van onze dementerende ouderen. Oorzaak: geld- en personeelstekort.

Het 1e daar kunnen we wat aan doen. Het 2e niet tot nauwelijks, da’s een trend. ‘Tel daarbij op’ dat we door onze welvaart én de goede Gezondheidszorg(!) steeds ouder worden, met dementie als de daarbij behorende welvaartsziekte, en je mag dus gerust stellen: We zullen er aan moeten wennen!

Onze moeder heeft 4 jaar doorgebracht in een verpleeghuis. Een aantal zaken die in het programma voorbijkomen herken ik als ‘ervaringsdeskundige’ dan ook: – de weeë geur van ontlasting die je, vooral ’s ochtends, op de verpleegafdeling tegemoet komt (‘Je zal er maar in moeten werken.’, dacht ik dan), – ma helpen naar en op het toilet, meenemen voor een wandeling, helpen bij het eten, – ma die in een rolstoel zat, vastgemaakt omdat ze er anders uit zou vallen (& Maar goed ook. Op een dag was ma iets te zelfstandig, ze viel en: brak haar heup….). Wij namen zelf enkele zorgtaken voor onze rekening, verzorgden haar kleding, regelden een kapper en een pedicure. We zagen dit als een gedeelde verantwoordelijkheid, samen met de verpleegkundigen. Maar ook: wat was het alternatief?

Ma zelf: die merkte nauwelijks iets van dat alles sterker nog zij had het prima naar haar zin, binnen haar nieuwe(!) leefwereld. Tel daarbij op dat ze in een redelijk nieuwe omgeving woonde, dat onze investering/opbrengsten balans gunstig was, en voor ons werd e.e.a. acceptabel. Ook: we leerden te kijken vanuit haar perspectief en niet vanuit ons perspectief: hier zou ik niet willen wonen! ‘Iets’ wat vaak lijkt voor te komen bij kinderen. 

Nu hadden mijn zus en ik de verantwoording over de verpleging meer bij de verpleegkundigen neer kunnen leggen. Dat had gekund. Maar beiden beseften we dat het personeelstekort hier een essentiële oorzaak was en dat is ‘iets’ waarmee ‘we dienden te leven’. Ook: dit verpleeghuis had/heeft al buitenlandse krachten in dienst en zelfs dat lost het personeelstekort niet op. 

Da’s onze situatie. In de uitzending wordt het recente rapport van de Inspectie van de Gezondheidszorg aangehaald. Zij bespeuren een verbetering bij de 149 twijfelgevallen. (nb; m.n. IiP-ers blijken zich aanmerkelijk te hebben verbeterd…)

In de ZEMBLA uitzending merkt een verpleeghuisarts op: de dagvergoeding in een verpleeghuis bedraagt € 180,-, voor een ziekenhuis(bed) is dat € 900,-. Een aanmerkelijk verschil maar, dat merkt hij ook op, een belangrijke oorzaak ligt bij het verschil in (be)handelingen. De arts stelt: ‘Hieraan kunnen we met z’n allen iets doen!’ Dat klopt: – door de Politiek te bewegen ons belastinggeld anders te besteden en de dagvergoeding voor een verpleeghuisbed te verhogen, – door zelf als kinderen meer bij te dragen aan de verpleging van onze ouders.

Da’s het geld. Een meer essentieel probleem is het personeelstekort. In de Gezondheidszorg werken momenteel ca. 700.000 mensen en zijn er ca. 50.000 vacatures. Met de druk op de totale Nederlandse, én Europese, arbeidsmarkt zal dit tekort ‘alleen maar’ toenemen. ‘Tel daarbij op’ dat deze tendentieuze berichtgeving (nb; hoe dan ook: bij 2/3e van de verpleeghuizen gaat het goed) niet écht bijdraagt aan een goed arbeidsimago (‘Werk jij daar?’) en ook het aantal ziekmeldingen in deze sector + de stijging daarin zijn eenvoudig te verklaren. (Nb; & dan on top of it ook nog eens het moment waarop ZEMBLA met deze docu komt: net vóór de Dag van de Verpleging….)

Voor de komende periode zal het essentieel zijn dat er bezien wordt, door Politiek maar ook door kinderen, wat er wél mogelijk is & da’s in een land met onze mogelijkheden meer dan velen nu verwachten, vermoed ik.

& Anders? Dan zullen we er maar aan moeten wennen………

{Al dan niet bejaard: wordt lid van de ManagementPro Group op LINKEDIN!!}

Nb; ik heb ook nog ‘iets’ over de beleving van de Dag van de Verpleging ‘elders op de Globe’; ter inspiratie.

2 thoughts on “In het Verpleeghuis.”

Wat wil je zijn: Strengste Werkgever of BESTE Werkgever? 10 jaar ago

[…] actie dit convenant, de personele uitdagingen binnen de sector van de Gezondheidszorg zijn groot en worden de komende jaren ENORM. Door al die rond shoppende medewerkers wordt het handhaven van een gezonde personele bezetting […]

Blijven de ORGANON-ners of vertrekken ze toch? 9 jaar ago

[…] niet eens zo erg zijn. Natuurlijk is er naast emigratie uit de EU ook immigratie naar de EU, prima we zullen ze nodig hebben die handjes. Op enig moment kan deze immigratie het kwantitatieve verlies aan werknemers in de EU/NL […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *