Italië Zien & Sterven*.

Vroeg je mij 3 jaar geleden ‘wat de status is van mijn pensioen?’, dan antwoordde ik je dat ik een (pensioen)potje had bij mijn oud-werkgever, een financieel dienstverlener, dat ik zelf een potje opbouw, dat we overwaarde hebben op onze woning & dat er nog zoiets is als AOW. ‘Not a worry in the world!’, dus.

Vraag je mij nu, vandaag ‘wat de status is van mijn pensioen?’, dan antwoord ik je dat ‘ik geen enkel idee heb’. (nb; daarbij helpt geen enkel ‘mijn pensioen’). Ik hoop dat de bankiers mijn potje goed weten te investeren, het is tenslotte ook hun potje (gelukkig!), mijn eigen potje is o.i.v. de ‘crisis’ verdwenen ‘als sneeuw voor de zon’, op onze woning rust nog steeds een overwaarde alleen zijn bank, gemeente & ik het niet eens over de hoogte daarvan (uiteindelijk zal het bij verkoop wel zijn: ‘wat de gek er voor geeft’) & AOW, de kans dat ik je over 13(?) jaar vraag ‘wat was dat ook alweer?’ acht ik steeds aannemelijker.

‘Aannemelijk’ niet alleen omdat deze week P.I.G.S. => P.I.G.S.I. is geworden (Nb; door Italië) & miljarden €i nodig zijn om nog te redden wat er te redden valt, ook in ons land blijkt dat we heel wat miljarden verkwisten.

Wellicht is het handig als we ‘eerst de balk uit ons eigen land halen voordat we de splinter zien bij de P.I.G.S.I.’s’.

Ik ben blij dat ik mezelf al vroeg in mijn ‘arbeidzame leven’ voornam om zo lang als mentaal & fysiek mogelijk is én zo lang als mijn klanten & mijn studenten mijn gedachtenkronkels (omgezet in advies, ondersteuning & studie ;-)) nog voldoende interessant vinden, door te gaan met werken. OK alles naar rato, er is ook nog ‘iets’ als een Work/Life balans. Kortom: ik ben er al enige tijd op voorbereid, op mijn ‘pensioen’. Noem ‘t: employable.

Dat dit niet geldt voor iedere Nederlander, besef ik. Dat het bij het naderen van je AOW-leeftijd, wat die leeftijd ook mag worden, een ongewenste druk kan opleveren dat je strax nog ‘even’ door mag om je uitgaven (nb; wil je die tenminste in stand houden) met je nieuwe inkomsten aan te vullen, lijkt nu nog een utopie. Maar wel een utopie die door ontwikkelingen angstig dicht in de buurt van de realiteit lijkt te komen.

De probleemlanden in het €-gebied dragen een te grote broek, Italië ook. Dat de VS zich i.d. kan permitteren wil niet zeggen dat dit (landen van) de EU ook lukt. Kortom: miljarden vliegen van hier naar daar, maar i.d. hadden we kunnen vermoeden (‘black swan’) op het moment dat we met de Europese (monetaire) Unie begonnen (nb; & dat niet alleen ‘met de kennis van nu’….). Ik ben het dan ook met Verwaayen c.s. eens: ‘afmaken waaraan we zijn begonnen’.

Maar de uitdagingen waarvoor we staan, zijn er ook meer dan genoeg in ons eigen land. Ook hier valt nog genoeg ‘te halen’. (sic.) Wat te denken van de miljarden die de Bouwfraude ons, belastingbetalers, heeft gekost & nog gaat kosten. De miljarden aan BTW fraude waaraan meer dan één onderneming mee doet. De fraude met het veelbesproken Persoons Gebonden Budget. Klop ‘fraude’ in in GOOGLE & je krijgt dit overzicht. Nog interessanter is de FRAUDE-pagina van het Openbaar Ministerie: er is blijkbaar zoveel fraude dat de ambtenaren niet meer de inspanning leveren om de pagina up-to-date te houden. 😮

Maar het is niet alleen ‘fraude’ wat ‘de klok slaat’. Er zijn ook manieren van zaken doen die ‘op het randje zijn’, zaken die op zijn minst botsen met de kernwaarden van de organisaties die op deze manier handelen.

Zo koopt onze Overheid jaarlijks voor € 120 miljard ‘goederen & diensten’ in. Werd nu het rendement gemeten van deze investering, dan wist je als belastingbetaler op zijn minst waar je aan toe was. Een aanzienlijk deel van dit bedrag wordt geinvesteerd in ICT projecten, projecten die door de leden van de Tweede Kamer als ‘risicovol’ worden bestempeld (nb; risico gaat vaak vooraf aan fraude!). Projecten waarop dezelfde leveranciers keer op keer opnieuw mogen intekenen. Het zelfde geldt voor de Rijksgebouwendienst. Om er 1 project uit te halen: het ‘Nieuwe’ Rijksmuseum. Met iedere nieuwe aannemer is ook hier het financiële miljoenen einde nog niet inzicht, de tijd van oplevering ook niet….. RGD is niet de enige die ‘minder succesvol’ is met bouwprojecten, wat te denken van de woningcorporaties als ROCHDALE & het R’damse WOONBRON c.s. Maar ook voor een sector als, bijv., de Zorg lijkt het lastig om in één keer een miljoeneninvestering tot een suc6 te (laten) maken. Om over de investeringen in langslepende infrastructurele trajecten & de miljarden steun die wij recent nog boden aan de NL. financiële dienstverlening nog maar te zwijgen…. Of kennen wij misschien ook onze eigen couleur locale, toch net als de PIGSI?

‘Hoe dan ook’: al deze des-investeringen komen op de schouders van jou & mij brave belastingbetalers (toch?). Op dat wat er in ons land nog te verdienen valt hebben we meer invloed dan op dat wat er bij PIGSI (nb; welke letter volgt?) gebeurt. Kortom: wie maakt er hiervan een prioriteit? ‘T zou o.m. fijn zijn voor de toekomstig AOW-ers.

*Of het nu eerst ‘Italië, Firenze, Napels, Rome, Venetië‘ is ‘en dan Sterven’, is door de overlevering onduidelijk maar je begrijpt de bedoeling.

** Ach, denk maar zo ‘Be Italian’, daar is niets mis mee; toch? 😉

Bron: ‘NINE‘.

2 thoughts on “Italië Zien & Sterven*.”

David 8 jaar ago

Ik ben het eens met je, Willem. Het lijkt overigens wel of de benadrukking van de PIGSI landen door onze overheid de aandacht moet afleiden van de door jou genoemde problemen. ik lees inmiddels het boek van Taleb. Het is leuk te zien dat iedere deskundige op de tv en op de radio, de economische gebeurtenissen tracht te verklaren. Taleb zegt daarvan dat het slechts een middel is om achteraf gebeurtenissen te rechtvaardigen. Misschien is het goed meer naar onze eigen land te kijken en zo te voorkomen dat het ooit bij de PIGSI landen gaat horen.
David

Geen “Black Tuesday” helaas…. – ManagementPro 8 jaar ago

[…] Italië Zien & Sterven*. […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *